دَوِجی

آلبوم‌خانه استرآباد

دَوِجی[1]

 کتابچه‌­ی نفوس استرآباد (1296ق/ 1258ش) آن را از شعبات طایفه‌­ی یموت دانسته و تعداد نفوس آن­ها را 6900 نفر ذکر کرده و آن را منشعب به نه فرقه[2] دانسته است. (ذبیحی و افشار.1363/237و240)، هم­چنین در جای دیگر می­آورد: «تیره‌­ی مشهور به دوجی که از محاذی آق­امام سکنی دارند تا سرحد مزرعه، یورت آن­ها عرضش یک فرسنگ و نیم (9کیلومتر)، چمراند و چاروا. طولش تا آب اترک به قدر هزار و پانصد خانوار می­شود». (ذبیحی و افشار.1363/262)، میرزا سراج­الدین که نام «دوجی» را به صورت «دیوه­چی» ثبت کرده، در حدود سال 1321ق (1282ش)می­نویسد: «ایلات دیوه­چی از هزار خانوار بیشتر است. تمام چموراند. پانصد خانه چاروای شتردار آن­ها در «کینگ­ جای» نام موضعی منزل دارند که بسیار جای مستحکم و سنگر غریبی است. از این سبب همه وقت یاغی شده، دهات خراسان را چپاول و تاراج کرده، مال و اسیر زیاد به غارت می‌­برند. رئیس و حاکم ایلات دیوه­چی علی­محمدخان سالار معزز است.» (میرزا سراج­ الدین. 1369/274)